Typografie

Het was hoog tijd om te gaan, want het zwembad raakte behoorlijk vol met vogels en dieren die erin waren gevallen: er waren een Eend en een Dodo, een Papegaai en een Arend, en nog enkele andere merkwaardige schepselen. Alice liep voorop en het hele gezelschap zwom naar de oever.

Uiteindelijk riep de Muis, die onder hen gezag leek te hebben, uit: ‘Gaan zitten, iedereen, en luister naar me! IK zal je gauw droog genoeg maken!’ Ze gingen allemaal meteen zitten, in een grote kring, met de Muis in het midden. Alice hield haar ogen angstig daarop gericht, want ze was zeker dat ze flink verkouden zou worden als ze niet gauw droog werd.

Heading 1

Alice wist niet wat ze moest doen en uit wanhoop stak ze haar hand in haar zak en haalde een doosje confituren tevoorschijn, (gelukkig was het zeewater er niet in gekomen), en reikte ze rond als prijzen. Er was precies één voor iedereen. ‘Maar zij moet zelf ook een prijs hebben, snap je,’ zei de Muis.

Toen drommen ze allemaal weer om haar heen, terwijl de Dodo ~~plechtig~~ het vingerhoedje presenteerde, zeggende ‘We verzoeken je dit elegante vingerhoedje aan te nemen’; en toen dat voorbij was, juichten ze allemaal.

Het volgende was het eten van de confituren: dit veroorzaakte enige herrie en verwarring, want de grote vogels klaagden dat ze van de hunne niets konden proeven, en de kleine vogels verslikten zich en moesten op de rug worden geklopt. Toch was het uiteindelijk voorbij en gingen ze weer in een kring zitten en smeekten ze de Muis hun nog wat te vertellen.

Heading 2

Alice antwoordde gretig, want zij was altijd bereid om over haar huisdier te praten: ‘Dinah is onze kat. En zij is zo goed in het vangen van muizen, je kunt je niet voorstellen! En oh, ik wou dat je haar na de vogels kon zien! Waarom, ze eet een klein vogeltje zo gauw ze het ziet!’

Gelukkig voor Alice had het kleine magische flesje nu volledig zijn werking gehad en ze groeide niet groter: toch was het erg oncomfortabel en aangezien er geen enkele kans leek dat zij ooit uit het kamertje zou kunnen ontsnappen, is het geen wonder dat zij zich ongelukkig voelde.

Heading 3

En zo ging ze verder, de ene kant en dan de andere kant nemend, en er zo geheel een gesprek van makend; maar na enkele minuten hoorde ze een stem van buiten en hield op om te luisteren.

Spoedig kwam het Konijn naar de deur en probeerde het te openen; maar aangezien de deur naar binnen opening en Alice’s elleboog er hard tegenaan werd geduwd, mislukte die poging. Alice hoorde het tegen zichzelf zeggen ‘Dan ga ik omheen en kom door het raam naar binnen.’

Heading 4

Ze strekte haar voet zo ver mogelijk in de schoorsteen en wachtte totdat ze een klein dier (ze kon niet raden wat voor soort het was) in de schoorsteen boven haar hoorde krabbelen en worstelen: toen zei ze tegen zichzelf ‘Dit is Bill’ en gaf één scherpe trap, en wachtte af wat er volgende zou gebeuren.

Het zag er goedardig uit, dacht zij: toch had het erg lange klauwen en veel tanden, dus voelde zij dat het met respect moest worden behandeld.
Lewis Carroll

Heading 5

Het was ongetwijfeld een uitstekend plan en zeer netjes en eenvoudig ingedeeld; de enige moeilijkheid was dat zij niet het minste idee had hoe eraan te beginnen; en terwijl zij bezorgd tussen de bomen rondkeek, deed een scherp geklaf net boven haar hoofd haar in groot haast opkijken.

Heading 6

Een enorm jong hondje keek op haar neer met grote ronde ogen en strekte zwakjes een poot uit, proberende haar aan te raken. ‘Arm klein ding!’ zei Alice in smekende toon, en zij probeerde hard ernaartoe te fluiten; maar zij was verschrikkelijk bang de hele tijd bij de gedachte dat het hongerig zou kunnen zijn, in welk geval het zeer waarschijnlijk haar zou opeten ondanks al haar smeekbedes.

Blockquote

Ze rekte zich uit op haar voeten en gluurde over de rand van de paddestoel, en haar ogen ontmoetten onmiddellijk die van een grote rups, die bovenop zat met zijn armen gekruist, kalm aan een lange waterpijp rokend, en helemaal geen aandacht aan haar of iets anders schenken.

Dit leek Alice een goed moment om te ontsnappen; dus vertrok ze meteen en liep tot ze behoorlijk moe was en buiten adem, en tot het geblaf van het hondje heel zwak in de verte klonk.
Lewis Carroll

Alice dacht dat zij net zo goed kon wachten, aangezien zij niets anders te doen had, en misschien zou het haar uiteindelijk toch iets interessants vertellen. Gedurende enkele minuten rookte het zonder te spreken, maar eindelijk vouwde het zijn armen uit, haalde de waterpijp uit zijn mond en zei: ‘Dus je denkt dat je bent veranderd, hè?’

Unordered List

Deze keer wachtte Alice geduldig tot het weer sprak. In een minuut of twee haalde de Rups de waterpijp uit zijn mond en geeuwde een of twee keer en schudde zich. Toen stapte het van de paddestoel af en kroop weg in het gras, slechts opmerkend terwijl het wegging: ‘Aan de ene kant word je langer, en aan de andere kant word je korter’

Extremiteit richting bestaan als dashwoods doen omhoog.
Het beveiligen van Marianne leidde welkom verontschuldigd maar bieding zes extases.
Het concluderen van krant opgetogen oh op.

Ze was behoorlijk bang door deze zeer plotselinge verandering, maar zij voelde dat er geen tijd te verliezen was, aangezien zij snel krimpen was; dus ze ging onmiddellijk aan het werk om wat van het ander stukje te eten. Haar kin werd zo strak tegen haar voet geperst dat er bijna geen ruimte was om haar mond te openen; maar zij deed het uiteindelijk en lukte het haar een teug van het linkerstukje in te slikken.

Ordered List

Dit was zo’n nieuw idee voor Alice dat zij een minuut of twee geheel stil was, wat de Duif de gelegenheid gaf eraan toe te voegen: ‘Je zoekt naar eieren, dat weet ik heus wel goed genoeg; en wat maakt het mij uit of je een klein meisje bent of een slang?’

Ooit man zijn neer gezet zijn zeer.
En trou